Rene Kids Centre

Peter weer terug naar Holland…

joanneke — Tue, 17 Apr 2012 09:50:34 +0000

Peter Hiscock heeft een lange tijd voor het Kids Centre in Namibie gewerkt. Met een paar weken vertrekt hij weer naar nederland. Hoe heeft Peter deze tijd ervaren? Wat zijn mooie, bijzondere, lastige dingen die hij mee heeft gemaakt? Hier volgt een interview met Peter.

Hoe lang heb jij bij het Kids Centre gewerkt en wat waren jouw werkzaamheden?
Ik heb vijftien maanden op het centre gewerkt. Ik werkte vooral met de kinderen. Ik gaf les in Engels, aardrijkskunde en ik gaf sport in de ochtenden. In de middagen werkte ik met de kinderen van de huiswerkklas. Ik hielp hen met het schoolwerk, leerde hen lezen en rekenen. Uiteraard was er ook tijd voor ontspanning en spelletjes. Daarnaast begeleidde ik de kinderen van de ochtendklas in het doen van klusjes en betaalde hen uit in rode muntjes, die zij dan weer konden besteden in de RKC shop.

Waar heb je het meeste van genoten?
Ik vind het vaak moeilijk om één onderdeel te kiezen waar ik het meest van heb genoten. Er zijn geen werkzaamheden die er voor mij uitspringen. Het zijn toch vooral de kleine maar kostbare momenten waar ik van heb genoten. Een enthousiaste leerling. Een balletje trappen met de jongens, muziek maken met ze, een potje sjoelen. Of gewoon om te zien dat de jongeren en kinderen lekker in hun vel zitten.

Wat heeft de meeste indruk op jou gemaakt?
Het feit dat de kids voor zichzelf moeten zorgen. Vaak moeten ze gewoon echt overleven in een deze harde omgeving. Dit betekent vaak dat ze hun emoties uitschakelen (of nooit geleerd hebben om deze te gebruiken) zodat ze geen pijn kan worden gedaan. Het gebrek aan emoties vind ik ook schrijnend. Blijdschap, verdriet, je ziet het hier weinig. Boosheid en bittherheid voert vaak de overhand. Als het laatste wat ze hebben, hun trots, wordt gekrenkt door vernedering van anderen kunnen ze helemaal door het lint gaan. Erg triest om te zien.

Wat waren moeilijke momenten voor jou?
Als Nederlandse medewerker hier in Namibie krijg je met genoeg teleurstellingen te maken. Dat wist ik van te voren. Maar toch kon dit behoorlijk pittig zijn. Als je kijkt naar de energie die je in de kinderen kan steken krijg je er niet altijd wat voor terug. Dat kan knap lastig zijn. Wat ook lastige situaties zijn is dat je ziet dat er niemand is om de kinderen te motiveren (of dat ouders het gewoon niet doen), bijv m.b.t. schoolgang. Kinderen besluiten zelf wat ze willen zonder hun eigen toekomst in acht te nemen. Hier in kunnen wij hun wel motiveren maar niet de rol van de ouders overnemen. Daar staan we soms wat machteloos in.

Wat zijn de grootste verschillen tussen Nederland en Namibie?
Het klimaat! Haha. Nee er zijn tal van verschillen naast dat. Het tempo waarin mensen leven. Alles gaat hier rustiger en nonchalanter. Maar ook de levenshouding. Er is hier veel verslagenheid en passiviteit. In Nederland kunnen mensen echt voor iets gaan en geloven dat ze iets kunnen bereiken. Veel mensen hier durven niets te ondernemen en accepteren hun omstandigheden. Wat je ziet is dat er hier in Block E ook weinig rolmodellen en voorbeelden zijn van mensen die hen inspireren om iets van hun leven te maken.

Wat vind je van de uitspraak ‘wat het Rene Kids Centre doet is ‘en druppel op de gloeiende plaat’?
Ik snap de uitspraak zeker wel, en soms voelt het ook zo. Maar alle kleine beetjes helpen zegt men ook. En dat is ook waar. Het is aan ons om te zaaien, God zal er mee aan het werk gaan. Het is net als een tuin vol met onkruid. Je kan het niet allemaal in één keer er uit halen. Beetje bij beetje en het komt er steeds mooier uit te zien. Ik heb ook geleerd dat ik niet moet onderschatten wat ik doe, hoe klein het ook lijkt. Een glimlach, een knuffel.

En nu…
Zeven mei vertrek ik weer naar Nederland om vervolgens weer een studie op te pakken in september. Het zal vast wel wennen zijn, maar ik zie er ook naar uit om familie en vrienden te zien. Ik heb er nu dus wel vrede mee om terug te gaan. Maar ik ga het zeker missen straks als ik terug ben. De kids, de geur van Afrika, het stof, collega’s, lekker rond rijden hier in het dorp over de zandwegen. Ja het zal zeker wennen zijn straks in het kikkerlandje.

Eerste trimester 2012 voorbij..

joanneke — Tue, 17 Apr 2012 09:31:36 +0000

De tijd vliegt hier in Rehoboth. Het eerste trimester zit er al weer op. Als team kijken we er tevreden op terug. Ondanks dat het gebouw nog niet af is het toch bijzonder wat we allemaal al doen en hoeveel kinderen we hebben kunnen helpen. Er zijn een aantal kinderen die het niet vol konden houden om elke dag naar het Kids Centre te komen maar veel van de nieuwe kinderen hebben hun enthousiasme niet verloren. Hier genieten wij ook weer van.

De laatste week hebben we toetsen afgenomen. En de laatste dag was er vooral ruimte voor ontspanning. Met de schoolklas hebben we film gekeken nadat ze hun rapport in ontvangst hebben genomen en zijn we naar het cafetaria geweest. Met de huiswerkklas hebben we een lekkere ‘braai’ gehad en we hadden
springkussens gehuurd.

Nu zijn er zes weken vakantie. Daarna gaan we weer aan de bak!

vorderingen bouw

joanneke — Wed, 11 Apr 2012 09:52:21 +0000

Het nieuws met betrekking tot de bouw is dat het dak er voorlopig nog niet opgaat. In eerste instantie was het de bedoeling om donderdag 5 april het grote stalen dak te plaatsen op de 2e muur van de hoofdzaal.

Echter moet er een kraan uit Walvisbaai komen om het gevaarte er in één keer op te zetten. Wanneer iemand met de auto deze afstand rijdt, duurt een ritje Rehoboth – Walvisbaai al 5 tot 6 uur, laat staan met een kraan van over de 100 ton.

Daarom is met de aannemer besloten dit geld voorlopig uit te sparen om daarvoor eerst hout te kopen om spanten te maken voor de klaslokalen. Als team willen we dolgraag uitbreiden mbt de schoolprogramma’s en is het noodzakelijk dat de klaslokalen van het hoofdgebouw klaar komen. Doordat de 2e muur is gemetseld, kan rondom de hoofdzaal alle ruimten (klaslokalen, kantoren, keuken etc.) wel van het ‘laagdak’ worden voorzien.

Verder zijn de woningen, laundry en douche ruimten op een paar kleine werkzaamheden na, volledig af. Als team willen we na de schoolvakantie (mei) de douches in gebruik gaan nemen. We verwachten dat de kinderen er enorm van zullen genieten.

Tot zover eerst weer het nieuws omtrent de bouw. Zodra we meer nieuws hebben, zullen we dit melden op de site.

Agrarisch project

joanneke — Sun, 25 Mar 2012 16:30:48 +0000

Onder leiding van medewerker Auke Drost werken er drie jongens op het agricultural (landbouw) project: Cornelis, Alberto en Helmut. Het RKC is in het bezit van een mooi stuk grond van vijf hectare tegenover het centrum.

De drie jongens die hier werken zijn in de leeftijd van 17 tot 20 jaar. Het project is opgezet om werk te creëren voor jongeren die bij ons in het programma hebben gezeten en klaar gestoomd zijn voor een baan of het zijn jongeren uit de wijk die op zoek zijn naar een baan. Er zijn veel mensen mensen in Rehoboth maar helaas niet zo veel werkgelegenheid. Als RKC willen we hier ons steentje in bijdragen. We kunnen de jongeren op dit project intensief coachen en begeleiden in hun werk.

Het project staat nog in de kinderschoenen. Momenteel wordt de grond klaar gemaakt om groenten te verbouwen. Het doel voor de toekomst is dat het centrum zichzelf kan voorzien in groenten. We zijn erg blij dat het project van start is gegaan en we zien er naar uit dat er een mooie grote groep jongens aan het werk kan binnen dit project. Na hun leer/werkplek hopen we ze dan ook een baan te kunnen bieden.

Op de foto’s zie je Cornelis, Alberto en Helmut, in hun werkkleding, hard aan het werk!

Hostelkids

joanneke — Thu, 22 Mar 2012 20:46:02 +0000

Een verslag van één van de belevenissen van Auke Drost. Hij is vanaf het begin van 2012, samen met zijn vrouw, werkzaam bij het Rene kids centre.

Hostelkids wie kent ze niet? U waarschijnlijk en eerlijk is eerlijk, wij hadden er tot een maand geleden ook nog nooit van gehoord. Goed dan, wat zijn hostelkids? De hostelkids zijn een groep kinderen uit Rehoboth, Block E welteverstaan, die net niet in aanmerking komen voor ons schoolprogramma. Ze zijn te slim en kunnen nog prima op een reguliere school meedraaien. Ware het niet, dat ze te oud zijn 15-20 jr.). In dat geval is er nog één optie over, naar het hostel toe. Op toerbeurt brengen wij ze daarom elke maand naar een hostel waar ze vervolgens 4 weken blijven en dan weer één weekend naar huis komen. Vooral dit laatste is één groot avontuur en omdat wij deze keer aan de beurt waren willen we u dit verhaal zeker niet onthouden.

De reis begint om half 2 in de middag op het René Kids Centrum. Alle kinderen komen dan netjes met hun koffertje naar het centrum waar ze rustig bij de poort gaan zitten wachten tot de Jeep komt voorrijden om ze mee te nemen. Mooi niet dus. Integendeel, door de straat waait een verlaten struikje, er rolt een blikje over de weg en verder is het stil. In de wijde omtrek is geen hostelkind te bespeuren. Er zit niets anders op dan ze te gaan halen. We laden onze Mannlicher 95 met verdovingspatronen, starten het GPS zoeksysteem en zetten de Ford Courrier in zijn vier wiel aandrijving. Inmiddels is Gerlinda, onze gids, ook ingestapt en in volle vaart gaan we op pad. De jacht duurt bijna een uur We stormen de blikkies in, voeren guerrilla acties uit op de straat en lichten kinderen onverwachts van hun bed. Zonder genade stapelen we de bak tot de nok vol met hostelkinderen. Onze actie heeft succes als we langs het René Kids Centrum terugrijden om Gerlinda af te zetten, want daar staan nog twee dissidenten klaar om ingeladen te worden. Ze waren zo geschrokken dat ze besloten hadden toch maar mee te gaan. Fijn hoor, op naar de benzinepomp want daar staan er nog een paar te wachten. Nadat we ook deze jongelui hebben overrompeld gaan we vol goede moed naar Rietoog. De totale vangst bedraagt vijftien kinderen, één leraar (teacher Paul werkt op het hostel, hij wilde graag meeliften), wat koffers en een kameleon.

De reis naar Rietoog (daar staat het hostel) duurt ongeveer anderhalf tot twee uur en gaat over één rechte zandweg. Zodra we bij Rehoboth de afslag hebben genomen weten we, over honderd kilometer is het volgende dorp. Vol gas dus. Eerlijk is eerlijk, ondanks de eenzame hobbelige zandweg is de reis de moeite waard. Het uitzicht is soms adembenemend. Zover het oog rijkt zijn groene vlaktes, bergen en uitgestrekte weidegrond. Je vraagt je af of er überhaupt mensen wonen in een landschap waar je compleet in kunt verdwijnen. Je kunt de stilte bijna voelen. In de auto is het inmiddels ook stil geworden, iedereen ligt te slapen. Tenminste, tot aan de volgende hobbel.

Dan anderhalf uur later doemt in de verte het plaatsje Rietoog op. Nadat we de eerste Sjebeens (drankhol) gepasseerd zijn zien we de blikkies en huisjes staan. Een paar straatjes verder is het hostel. Bij de poort aangekomen komt de wagen tot stilstand en zwaait de achterbak open. De kinderen springen eruit, beginnen hun spullen uit te laden en rennen vervolgens het terrein op.

En toen begon ons avontuur pas echt. Vanaf het terrein had een man met een grote krulsnor onze auto al vroeg gadegeslagen. Terwijl Annemieke nog nietsvermoedend koekjes aan het uitdelen was en de kinderen het terrein opliepen stormde de man op ons af. “Zij komen er niet in”, schreeuwde hij, met een hoofd zo rood als een tomaat. Terwijl wij nog het spuug van onze zonnebrillen afveegden tierde de man verder tegen een drietal kinderen die bij de auto waren blijven staan. “Zij zijn onbeschoft en hebben hun laatste kans gehad, neem ze maar weer mee, ze komen er niet in”. In de tussentijd waren wij een beetje van de verbazing bekomen en probeerden we de man in ons beste Afrikaans wat tot bedaren te brengen. Dat lukte gedeeltelijk, in ieder geval in die mate dat ons op niet miskenbare wijze verstaan werd gegeven dat we eerst met het hoofd van de school moesten praten voordat deze drie jongens nog bij het hostel mochten komen. Ze waren namelijk ook niet op school geweest de afgelopen week. Goed dan, wij weer in de auto met de drie jongens en gelukkig bood teacher Paul zijn hulp aan. Met zijn zessen reden we naar de andere kant van het dorp waar we voor een dichte deur kwamen te staan. Helaas het schoolhoofd gaf niet thuis, letterlijk en figuurlijk. Zo kwamen we weer met lege handen bij het hostel.

Inmiddels was krulsnor, die de baas van het hostel bleek te zijn, voor rede vatbaar. Samen met de jongens werden we op het pleintje ontvangen. Daar werden de kinderen naast elkaar opgesteld en kwam de spreekwoordelijke aap uit de mouw. Het ging krulsnor ook niet om alle drie de jongens, maar nog maar om één. Deze jongen had zich onbeschoft gedragen, andere kinderen lastig gevallen, gespijbeld, gelogen, gevloekt, gescholden en gestolen. Op zich maakte dat niet zo heel veel uit want dat doen de andere kinderen ook, maar wat deze jongen van de rest onderscheidde was dat hij de vrouw van de beste man had proberen neer te steken omdat hij zijn eten niet lekker vond. Dat was krulsnor in het verkeerde keelgat geschoten en daarom stond hij hier te keer te gaan. U begrijpt, wij konden ons enigszins vinden in de woede van de man. “Johannes waarom heb jij dat gedaan”, vroegen wij verbaasd? “Mwuh, ek ken nie”, klonk het niet bepaald geïnteresseerd. Vervolgens barstte krulsnor weer uit in een tirade, nu niet alleen tegen Johannes, maar ook tegen ons. “Hoe was het toch mogelijk kon zijn dat wij voogden zo onze kinderen opvoeden”, vroeg de man zich hardop af. “Pardon voogd?”, vroegen wij beide in koor. “Wij zijn van het Kids Centre, niet van een weeshuis”. Langzaam maar zeker ging er een lampje bij de man branden. “Maar dan zijn hun ouders verantwoordelijk”, kwam teacher Paul tussenbeide. “Die zijn weg of overleden”, antwoordde Miek. De kinderen wonen op straat of met elkaar in een Blikkie. Ze kennen geen structuur, gezag of liefde. Ze zijn altijd aangewezen op zichzelf en zo gedragen ze zich ook. Daarom zijn ze hier, als wij ze niet brengen doet niemand het. Wat natuurlijk niet wil zeggen dat we zulk gedrag moeten toleren. Dus wij zullen hem mee terugnemen, want op deze manier trekt hij andere kinderen mee.” Nou dit ging Krulsnor wel erg snel. “Misschien moeten jullie eens met hem praten”, antwoordde hij toen we aanstalten maakten om Johannes af te voeren.

Zo gezegd zo gedaan. Nadat wij en teacher Paul nog even met Johannes hebben gesproken heeft hij zijn excuses gemaakt aan de baas van het hostel en zijn vrouw. Er zijn wat traantjes gevloeid, maar uiteindelijk heeft hij nog een laatste kans gekregen. Krulsnor bleek uiteindelijk helemaal niet zo’n nare enge hostelbaas te zijn, maar best een toffe kerel die met een hele lieve vrouw getrouwd is, net als ik. Nadat we van hen afscheid genomen hebben zeggen we de kinderen gedag en geven Johannes een knuffel. Dan stappen we de auto in en rijden weg. De horizon tegemoet.

Meer belevenissen van Auke & Annemieke Drost kunt u lezen op http://aukeenannemieke.waarbenjij.nu/

Nieuwe start naaldwerkgroep

joanneke — Tue, 13 Mar 2012 10:17:08 +0000

We hebben in het verleden onder leiding van Joanneke al eens een naaldwerkgroepje gehad. Dit ontstond uit een groepje vrouwen die behoeftig waren door zwangerschap of ziekte. Graag wilden we een nieuw groepje starten. Het is een mooie vorm van begeleiden en hulp bieden aan een klein groepje vrouwen. Het past bij het aanbieden van werkgelegenheid, het mentoren en relaties bouwen met lokale mensen en het bieden van gepaste hulp. Daarnaast dragen zij bij aan souvenirs die straks zowel in de RKC-shop als op de webshop verkocht kunnen worden. We willen een nieuw groepje starten met een maximum van 5 vrouwen. We willen specifiek op zoek gaan naar vrouwen die werkloos, behoeftig en zwanger zijn. Veel (jonge) vrouwen worden zwanger en dit ontneemt hun de kans op een baan terwijl ze (menig keer) ongeschoold zijn en er nu juist een dure periode voor hen aankomt. Ze mogen dan tijdens hun zwangerschap en tot hun baby 1 jaar oud is bij ons werken. Dan wordt er weer plek gemaakt voor nieuwe mensen of kunnen ze misschien doorschuiven naar ander werk of een leidende rol. Ze mogen hun jongste kinderen meenemen, deze zie je genieten op de foto!

Deze ochtenden hebben we elke vrijdag van 9.30 – 12.30 uur onder begeleiding van Annemieke en Willemien. De werkzaamheden zullen bestaan uit het maken van souvenirs voor de shop en de webshop. Hierbij valt te denken aan kralen en stoffen souvenirs. We willen ze leren om netjes en zorgvuldig te werken en op een goede manier met materiaal om te gaan. We willen ze ook een stukje geestelijk onderwijs geven (Gods liefde en Zijn Woord leren kennen) en helpen met tips rondom de bevalling. (hierbij moet u denken aan kinderziektes, hygiëne, gezond eten e.d.) We geven aan het eind van de ochtend een lunch en ze krijgen een vergoeding in de vorm van pakketjes met spullen die ze nodig hebben voor de bevalling en voor de baby.

Even voorstellen…

joanneke — Sat, 03 Mar 2012 10:30:54 +0000

Naam: Bradley
Adres: Block E, Rehoboth
Leeftijd: 6 jaar

Dit is Bradley. Zijn moeder is met zijn broer en zusje naar de plaas (een boerderij buiten Rehoboth) en heeft Bradley thuis achtergelaten. Het huis zit op slot dus hij moet verplicht bij vriendjes slapen. We hebben Bradley ingeschreven bij de Vooruitsig school waar hij nu in graad 1 zit. Dit was niet zo makkelijk geregeld omdat hij geen geboortecertificaat heeft, wat betekent dat we dus niet zeker weten hoe oud hij is.
Omdat Bradley geen vaste woonplek heeft begon hij na twee weken met de grote jongens en meiden te spijbelen van de school. Was zijn schooltas gejat en waren z’n kleren vuil. Het gaat je aan het hart om te zien hoe zo’n jochie in de steek wordt gelaten en verwaarloosd wordt door zijn moeder. Gelukkig hebben we een ontzettend lieve vrijwilligster die bij de Kidsclub werkt en zij heeft een plekje gecreëerd in haar huis en besloten dat hij bij haar mag wonen. Dit betekend dat hij in elk geval een veilige plek heeft om te blijven waar hij eten krijgt e.d. Hij gaat nu trouw naar school en komt hier in de huiswerkklas.
Verder hebben we hem aangemeld bij de maatschappelijk werkster want er moet wel gekeken worden voor een permanente plek en ook moet die moeder toegesproken worden. We hopen dat dit goed opgepakt wordt.

De bouw vordert vinnig

joanneke — Thu, 23 Feb 2012 10:58:12 +0000

Vinnig betekent snel. Zoals u op de fotos kan zien vordert de bouw dan ook met grote sprongen.
We hopen volgende week de stenen te hebben gemetseld voor de 2e ring van het hoofdgebouw. Ook denken we dat de 2e beam voor 2/3 deel gestort zal zijn. Wanneer de beam in zijn geheel gestort is, moet er nog 2 weken gewacht worden tot dat het beton hard genoeg is en dan zal de grote dag aanbreken waarin wij de stalen constructie (lees; dak), die nu in zijn geheel op de grond staat, op het gebouw willen zetten met behulp van een grote kraan uit Windhoek. We hopen u hier de volgende keer (eind maart/begin april) foto’s van te laten zien.
Daarnaast zitten ook de loodgieter en de tegelzetter niet stil. Twee nieuw geisers zijn op het dak van de doucheruimtes geplaatst zodat de schoolkinderen warm kunnen douchen, iets wat ze bij hun huis niet kunnen. Verder zitten de tegels bijna aan de muur. We hopen na de schoolvakantie (eind mei) de douches voor de kinderen in gebruik te nemen. Dit zal voor hun en ons een hele happening wezen.

Nieuwe opzet jeugdavonden

joanneke — Tue, 14 Feb 2012 13:02:30 +0000

Vrijdagavond 10 februari was de eerste officiele jeugdavond van het jaar op het Rene Kids Centre.

Het team heeft besloten om het dit jaar anders aan te pakken dan voorheen. Peter Hiscock, één van de teamleden heeft geholpen bij het opzetten van het nieuwe programma “vrijdagmiddag zijn we de straat op geweest om flyers uit te delen. Zo hoopten we een bredere doelgroep te trekken en niet alleen kinderen die in het schoolprogramma zitten. Dit is gelukt! Ondanks hevige regenbuien kwamen er toch 75 jongeren van ± 16 jaar! Dit ging onze verwachtingen te boven. Er waren niet genoeg stoelen dus er moesten jongeren op de grond zitten. Gelukkig was er wel genoeg eten”.

Wat ook anders is dan vorig jaar is dat er ook meer hulp is ingeschakeld van lokale medewerkers. Zo waren er mensen van de kerk die met de jongeren gingen zingen en swingen, zoals alleen Afrikaanse mensen kunnen. Ook was er hulp in de keuken. De spreker van deze avond was Jeffrey Kasupi. Hij zit in het Namibische bestuur. Hij sprak over het thema van dit kwartaal: Choosing.

Een grote pijler van de jeugdavonden is bijbels onderwijs. Met als doel de jongeren te stimuleren om actief bezig te zijn met God en zo een relatie met hem te ontwikkelen. Daarnaast was er ook ruimte voor ontspanning. Voor en na het programma konden de jongeren spelletjes spelen. De sjoelbak en voetbaltafel waren favoriet!

De avond is afgesloten met een maaltijd. Tegen half tien was het tijd om naar huis te gaan.

Peter Hiscock “Als team kijken we terug op een succesvolle avond, met een enorme opkomst. We waren blij om te zien dat, ook al waren er veel meer
kinderen op de jeugdavond dan vorig jaar, het gesmeerd liep!”

De eerste schoolweken op het RKC

joanneke — Sat, 04 Feb 2012 17:55:05 +0000

Het schoolprogramma draait alweer een paar weken op het RKC. Het begon 17 januari. Zo’n tien kinderen die vorig jaar in het programma zaten zouden dit jaar ook komen. Ook hadden we nog een groepje jongens uitgenodigd, die samen een klas zouden vormen. Het is altijd spannend wie er op komen dagen de eerste dag. We hebben intussen geleerd dat als mensen hier ‘ja’ zeggen dat niet altijd ‘ja’ betekent. Dat bleek ook nu het geval. Van de jongens die voor het eerst zouden komen was er niemand! We moesten het hele rooster omgooien. Gelukkig kwamen ze de tweede dag wel! Dat betekent dat we nu twee klassen hebben met in totaal 15 jongeren.

Het is leuk om te zien dat de jongeren er zin in hebben. Als leraar of lerares moeten we consequent en streng zijn want veel van deze jongeren zijn niet gewend om naar school te gaan en hebben moeite met structuur en autoriteit. We zijn echter heel blij dat we hen een kans kunnen geven om toch nog naar school te gaan zodat er meer perspectief ontstaat voor de toekomst. De nadruk ligt op vakken zoals zoals lezen, rekenen, Engels. Maar ze krijgen ook aardrijkskunde, godsdienst, social studies, koken, creativiteit en sport. Één uur in de week hebben ze een keuzevak. Ze kunnen kiezen uit bakken, creatief bezig zijn, sport of muziekles.

Als de lessen afgelopen zijn kunnen de jongeren klusjes doen op het terrein. Hier krijgen ze muntjes voor die ze bij ons kunnen besteden. Ze kunnen eerste levensmiddelen en kleding kopen. De eerste tien muntjes moeten ze betalen voor hun schoolgeld.

Dan in de middag is er de huiswerkklas! De afgelopen twee weken zijn we bezig geweest om het programma opnieuw vorm te geven. Dat houdt in dat we de kinderen die komen toetsen lieten maken om zo hun niveau te bepalen zodat we meer gericht kunnen help met lezen en rekenen. We zien vaak dat dit er bij inschiet op school en dat kinderen elk jaar over gaan naar een nieuwe graad zonder echt te kunnen lezen of schrijven. Hier willen wij bij helpen.

Ook zijn we qua aantal verdubbeld. Er zitten nu 36 kinderen in de huiswerkklas. We hebben, omdat het gebouw nog niet af is, weinig ruimte voor hen dus werken we met een roulatie systeem. Op dinsdag en donderdag gaat de helft sporten van 14.00 uur tot 15.00 uur terwijl de anderen eten en een uurtje leren lezen en schrijven. Na een uur wisselen we dit om. Het is gaaf hoe we met meer kinderen toch nog persoonlijk aandacht kunnen geven doordat we in kleine groepjes werken. We zijn dan ook erg blij met onze medewerkers die dit mogelijk maken. Op woensdag gaan de kids uiteen om een uurtje te reken en daarna zijn er verschillende workshops zoals creatief bezig zijn, spel, sport en bijbels onderwijs.

Het is nog even wennen aan het nieuwe systeem maar voor zover we het nu kunnen zien lijkt het aan te slaan en dat is gaaf omdat we meer kinderen helpen dan voorheen en meer de diepte in kunnen gaan!