Geef kansarme kinderen in Rehoboth Namibië een hoopvolle toekomst
Bel ons: 06 543 974 85

Jongerenreis 2014: tof en indrukwekkend

Irene van de Kooi
Mijn naam is Irene van der Kooi, ik ben 18 jaar en ik ben deze zomer 2,5 week met 33 andere jongeren op werkvakantie naar het RKC in Namibië geweest. Mijn zus heeft hier 2 jaar gewerkt, dus ik was er al een keer eerder 2 weken lang geweest. 

Voor de reis had ik eerlijk gezegd weinig verwachtingen. Ik dacht: ‘’Ik heb het al gezien, ik heb het al meegemaakt en ik weet hoe het is.’’ Toch heeft deze reis enorm veel impact op me gemaakt. De uitzichtloosheid, het alcoholgebruik en de eenzaamheid van de mensen daar, heeft mij diep in mijn hart geraakt. Het idee dat je de kinderen maar voor een paar uurtjes gelukkig kan maken, terwijl ze daarna weer op hun blote voetjes naar hun ‘’blikkie’’ van 2 bij 3 meter, zonder pa of ma, lopen. Het gevoel dat je een band opbouwt en ze vervolgens in tranen achterlaat omdat er weer iemand uit hun leven loopt, doet pijn. ’s Nachts onder 3 dekens rillen van de kou omdat het daar winter is (dus echt ontzettend koud), terwijl de mensen in block E geen deken hebben en op een matje liggen in hun ‘’blikkie’’. 

Ja, deze reis heeft opnieuw heel veel indruk op me gemaakt. Want wat heb ik veel geleerd, maar wat heb ik ook genoten. Het voelt goed dat wij ons als groep hebben kunnen inzetten voor deze prachtige, waardevolle mensen. Misschien waren het maar een paar uurtjes geluk voor de kinderen, maar misschien ook wel het lichtpuntje van de maand. Dan heb ik het nog niet eens over de kinderen zelf gehad. Want oh, wat een heerlijke zwartkoppies. Wat een puur geloof, blijdschap en wat hebben we veel drukkies mogen krijgen!!

Wat ik heb geleerd, en ik denk dat ik voor iedereen van de groep spreek, is dat wij zo ontzettend rijk zijn in Nederland. Dat wij zo ontzettend gezegend zijn met onze banen, kleren en vooral het eten. Het lijkt allemaal zo normaal en het is vanzelfsprekend voor ons, maar dat is het niet en dat is iets wat ik nooit ga vergeten.
 

Guus Tichelaar
Op zich was ik in het begin redelijk nuchter over de reis. Ik verwachtte natuurlijk wel dat deze reis wat met mij zou gaan doen en dat ik voor het eerst in mijn leven echte armoede zou gaan meemaken, maar ik had ook wel zin om wat lol te trappen met vrienden. Verder verwachtte ik ook dat ik echt zou gaan genieten van de natuur, die in Namibië heel anders is dan in Nederland. Ik zag echt uit naar de safari en verwachtte wel dat dit één van de hoogtepunten zou gaan worden. Wat ik van God verwachtte is wat lastiger te zeggen, natuurlijk wist ik dat Hij erbij zou zijn maar dat is niet echt iets waar ik veel over nadacht.


Uiteindelijk bleek de reis heel gevarieerd te zijn. Ik heb lol gehad met vrienden, lekker gesport, ontspannen en leuke dingen gedaan maar ik heb ook serieuze en diepgaande gesprekken en momenten gehad en God ervaren. Dat is wat deze reis zo uniek maakte en wat ik nooit zal vergeten; ik heb in minder dan drie weken heel veel meegemaakt en gedaan en ik heb me geen moment verveeld. Als mensen me nu vragen wat nou het hoogtepunt van de reis was, dan heb ik niet echt een antwoord voor ze klaarliggen. De safari was natuurlijk vet, maar het was ook heel bijzonder om 's avonds Block E in te gaan om te bidden voor de mensen en na afloop de ervaringen van anderen te horen. Ook was het heel bijzonder om deel te zijn van zo'n fantastische groep waarin iedereen eigenlijk wel goed met elkaar kon opschieten. Dit was ook te merken toen we met de groep 'over de streep' gingen doen, dat werd ook echt een bijzondere avond waarop veel mensen hun verhalen durfden te delen met de rest en waarop we mooi met elkaar konden bidden. Je kon echt merken dat God aanwezig was en dat was iets wat ik niet zo had verwacht. Ik ben vast niet de enige die kan zeggen dat door deze reis mijn relatie met God sterker en beter is geworden.

Eén van de momenten die ik niet snel zal vergeten gebeurde toen, terwijl wij terugliepen naar het Kids Centre, een paar kleine kindjes bij ons kwamen lopen. We gaven deze kindjes een paar high-fives en een paar boxen en toen vroegen ze ons of ze een slokje water mochten van de fles die ze in onze handen zagen. Aan de ene kant konden we het niet maken om ze zomaar wat water te geven omdat je dan kunt verwachten dat alle andere kindjes ook naar je toe komen om wat water te vragen, maar aan de andere kant is het zo moeilijk om gewoon door te lopen en die lieve koppies te negeren. Dat was echt een moment waarop ik me heel machteloos voelde, je komt daar om te helpen maar er zijn veel te veel kinderen die hulp nodig hebben en in je eentje kun je ze lang niet allemaal helpen. Dat was ook een moment waarop ik doorhad hoe ongewoon dingen zoals een slokje water kunnen zijn, dingen die voor ons juist zo normaal lijken. Hoewel het misschien niet heel verstandig was hebben we ze uiteindelijk toch een slokje gegeven.

Door deze reis heb ik veel dingen meegemaakt die ik niet meer zal vergeten. Ik hoop dat ik de lijn die ik in Afrika heb getrokken kan doortrekken in Nederland. Ik hoop dat het me lukt om sneller dankbaarder te zijn voor dingen en om minder snel over dingen te zeuren en minder waarde te hechten aan bepaalde dingen. Ook heb ik tijdens deze reis gemerkt dat ik ooit nog een keer terug wil naar Afrika of een ander werelddeel om voor een wat langere tijd te helpen, want dit was voor mijn gevoel redelijk kort en er is zoveel hulp nodig.

Wil je op de hoogte blijven?
Schrijf je in voor onze digitale nieuwsbrief. Zo blijf je op de hoogte van alle nieuwtjes en ontwikkelingen uit Namibië, van lopende projecten tot evenementen.
188